ماجرای رویترز و دلبر توکلی و وبلاگستان فارسی
اینکه خیلی از وبلاگ نویسان روزنامه نگارند و خیلی از روزنامه نگاران وبلاگ نویس باز هم دلیل نمی شود رویترز جایزه محمد امین را که به خاطر «تعهد، شجاعت و فداکاری آنها تحت شرایط جانفرسا و فشارهای فوقالعاده در حین پوشش دادن اخبار انتخابات ریاستجمهوری» به وبلاگستان فارسی تعلق گرفته به یک روزنامه نگار هدیه کند…آن هم روزنامه نگاری که هیچ کجای این وبلاگستان نبوده و وبلاگش از فروردین ماه آپدیت نشده است.
ما وبلاگ می نویسیم نه برای جایزه و تقدیر و مطرح شدن…پس حداقل با ما اینگونه رفتار نکنید…
جناب آقای کریستوف پلایتگین؛
ریاست محترم بازرگانی بنگاه رسانهای رویترز؛
با سلام!
شنیدن خبر اهدای جایزه محمد امین به وبلاگ نویسان ایرانی، به خاطر «تعهد، شجاعت و فداکاری آنها تحت شرایط جانفرسا و فشارهای فوقالعاده در حین پوشش دادن اخبار انتخابات ریاستجمهوری» به اندازهی تلخیِ اهدای این جایزه به سرکار خانم دلبر توکلی، به عنوان نماینده وبلاگ نویسان، مسرّت بخش بود!
شکی نیست بلاگ نویسانی که در طول دوره سانسور شدید رسانهها، زندگیشان را برای خبررسانی از وضعیت ملتهب ایران، قمار میکردند، شایسته دریافت این جایزه هستند، اما باید از خود پرسید که آیا بلاگنویسی که حتی در این دوره، وبلاگش با موضوعات دیگر هم به روز نشده، میتواند شایسته نمایندگی از این قشر، جهت دریافت نشان شجاعت باشد؟!
مگر نبودند بلاگنویسانی همچون سمیه توحیدلو، وحید آنلاین، حنیف مزروعی، مهدی محسنی و… که در این راه دربند شده اند و در به در گردیدهاند؟! آیا اهدای این جایزه، به نویسنده وبلاگ “خانه دلبر” – که به صراحت میتوان گفت اکثریت قاطع بلاگنویسان و بلاگخوانان فارسی، وی را تا این زمان نمیشناختند! – نوعی کم ارزش جلوه دادن تلاش این عزیزان نیست؟! آیا بهتر نبود، که اصلاً این جایزه به شخص خاصی اهدا نمیشد تا اینکه به دم دستترین فرد تعلق گیرد؟!
انتظار جامعه بلاگ نویسان ایرانی، از رویترز بیش از اینها بود! حداقلش اینکه وبلاگِ شخصی را که به عنوان نماینده بلاگستان، معرفی کردهاید از نظر میگذراندید!
حقیر و بسیاری دیگر از بلاگنویسان ایرانی، خواستار شنیدن عذرخواهی رسمی رویترز به دلیلِ خبط پیش آمده هستیم.
وبلاگنویسانی که این نامه را امضا کرده اند:
مهر ۲۸م, ۱۳۸۸ at ۱:۱۱ ب.ظ
دندون اسب پیشکش رو نمیشمارن
مهر ۲۸م, ۱۳۸۸ at ۱:۲۳ ب.ظ
عدالت اصلی است که هیچ کس تلاشی برای رعایت آن نمی کند / چه اینور آب چه آن ور آب
مهر ۲۸م, ۱۳۸۸ at ۱:۴۷ ب.ظ
من این وبلاگ رو نمیشناسم و از دیروز دارم این نامه رو همه جا میبینم.
راستشو بخوای من نظری ندارم.
مهر ۲۸م, ۱۳۸۸ at ۲:۲۹ ب.ظ
حق با شماست. این جایزه در حقیقت متعلق به شخص خاصی نیست، اما این دلیل نمی شود که رویترز رسالتش رو درست انجام نده و همین طور سرسری به یکی جایزه یه قشر رو اهدا کنه.
بابت حمایت ازتون ممنونم
مهر ۲۸م, ۱۳۸۸ at ۳:۴۲ ب.ظ
ببینم این رویترز انگلیسی نیست مگه؟ پس چرا اینقدر تعجب کردین؟ غیر از این عمل میکرد جای تعجب بود
مهر ۲۸م, ۱۳۸۸ at ۷:۵۱ ب.ظ
ما هم امضا!!
مهر ۲۸م, ۱۳۸۸ at ۸:۲۵ ب.ظ
من خودم اعلام میکنم که دلبر فامیل رویترز اینا بوده
مهر ۲۹م, ۱۳۸۸ at ۱:۱۸ ق.ظ
جناب آقای کریستوف پلایتگین؛
ریاست محترم بازرگانی بنگاه رسانهای رویترز:
ما را به خیر تو امید نیست شر مرسان
*************
آقا اگه امضا ممضا خواستی یه وقت ما و بچه محلا و بچه های فامیل و رفقا و اهل محل همه هستیما .
مهر ۲۹م, ۱۳۸۸ at ۴:۰۲ ق.ظ
اگه کمک میکنه رو من اصلا حساب نکن
مهر ۲۹م, ۱۳۸۸ at ۱۰:۰۱ ق.ظ
خب شاید این تسامح چندان هم بد نشد چون قطعا نظام با وبلاگ نویسی که مخالفش بوده و تازه جایزه هم ببرد چندان خوش رفتار نخواهد بود..ضمن اینکه این رسالت را برای جایزه و دست مریزاد بیگانگان شروع نکردیم!!
این حرکت بدون جایزه..بدون تشویق و با عشق به میهن پیش خواهد رفت..اصلا شاید خواستشان دلسردی و دلزدگی مان باشد؟
به تبعیت از دائی جان ناپلئون همیشه به بیگانگان مشکوکم…
فریادمان را خواهیم زد..همه جا…همیشه..بی هیچ حامی و قیمی
مهر ۳۰م, ۱۳۸۸ at ۸:۲۳ ق.ظ
سلام
وقت شما به خیر
کمک بزرگی به من کردید اگر این پرسش نامه رو که برای پایان نامه ام با موضوع زنان طراحی کردم،پاسخ بدین.
لطف تون رو فراموش نمی کنم.
http://www.cyberwomen.ir/portal/form.html
مهر ۳۰م, ۱۳۸۸ at ۱۱:۲۰ ق.ظ
غصه گندکاریهای رویترز رانخور یه کاری کرده اند رفته پی کارش. اگر میشد اعتراض را به گوششان رساند شاید افاقه ای میکرد. حالا بیا با یک مینیمال باحال آپ کن.
مهر ۳۰م, ۱۳۸۸ at ۸:۵۸ ب.ظ
ما نه می دونیم این جایزه چی هست و نه اینا که گفتین کی هستن ! ( تصویر یه آدمی که…)
حالا یه اتفاقی افتاده، شما جماعت وبلاگ نویس جمعی به بزرگواریتون ببخشیدشون
آبان ۱۳م, ۱۳۸۸ at ۱۰:۰۰ ق.ظ
این گه خوریها به تو نیومده